«مردم در روی زمین برای کامیاب شدن یک چیز کم دارند و آن اعتماد به یکدیگر است؛ ولی این دانش برای کسانی که قلبی کوچک و روحی پست دارند و جز قانون سود شخصی هیچ قانونی نمی شناسند، دسترس پذیر نیست.» فارس پورخطاب هراتی

والاترین کاربرد نویسندگی این است که آزمون را به دانایی فرارویاند! ایگناتسیو سیلونه

۱۳۹۹ مهر ۱۶, چهارشنبه

... هزار باده ی ناخورده در رگ تاک است ـ بازانتشار

«... حکومت ایران برای نخستین بار به طور صریح حق اعتراض مردم را مشروع دانسته است.»۱ این ها سخنان یکی از پاچه ورمالیده ترین پادوهای رژیمی است که زمانی به خود، برنامِ «نظام نمونه ی جهان» بخشیده بود؛ برنامی که تنها از درِ پُشتی، درخور چنین رژیمی تبهکار و ایران بربادده است؛ رژیمی که روی دوش کارگران و زحمتکشان، آن ها که «سَنَد، دست های پینه بسته شان»۲ بود و همچنان هست به فرمانروایی کشوری باستانی دست یافت و میوه خوار انقلابی توده ای شد؛ میوه خواری که هم بسیار خورد و برد و هم بیش از آن، زیر پا لگد مالید و از میان برد.

اینک با نزدیک به ۸۰۰۰ تن زندانی سیاسی تازه۳ و شمار نه چندان کمی جوانان دلاور کشته شده بدست دژخیمان رژیم از آن میان در شکنجه گاه های رژیم، چنان گفته ای گستاخانه جز ریشخند توده های مردم به پا خاسته و دهن کژی به بازماندگان جانباختگان بیش نیست. با این همه، اگر براستی نمی دانند یا به هر شَوَندی خود را به خریّت می زنند، چنین دهن کژی و چنان ریشخندی بی پاسخ نخواهد ماند:
گمان مبر که به پایان رسید کارمُغان
هزار باده ی ناخورده در رگ تاک است۴

ب. الف. بزرگمهر    ۲۱ بهمن ماه ۱۳۹۶

https://www.behzadbozorgmehr.com/2018/02/blog-post_43.html

پی نوشت:

۱ ـ گفته ای ریشخندآمیز از احمد توکلی، برگرفته از گزارش «خواسته اصلی مردم از اعتراضات اخیر چه بود؟»، «مشرق»  ۱۹ بهمن ماه ۱۳۹۶

۲ ـ گفته ای از روح الله خمینی در بزرگداشتِ کار زحمتکشان؛ سخنی که از چارچوب گفتار فراتر نرفت.

۳ ـ شمار بر زبان آمده از سوی مسوولین نظام سگ مذهب دزدان اسلام پیشه تا آنجا که نمودها و نشانه های بسیاری گواه آن است، تنها اندکی بیش از نیمی از دستگیرشدگان را دربرمی گیرد و در این باره نیز چون دیگر باره ها به مردم دروغ گفته اند.

۴ ـ اقبال لاهوری

هیچ نظری موجود نیست:

برداشت و بازنویسی درونمایه ی این تارنگاشت در جاهای دیگر آزاد است. خواهشمندم، خاستگاه را یادآوری نمایید!
از «دزدان ارجمند اندیشه و ادب» نیز خواهشمندم به شاخه گلی بسنده نموده، گل را با گلدان یکجا نربایند!

درج نوشتارهایی از دیگر نویسندگان یا دیگر تارنگاشت ها در این وبلاگ، نشانه ی همداستانی دربست با آنها نیست!