«مردم در روی زمین برای کامیاب شدن یک چیز کم دارند و آن اعتماد به یکدیگر است؛ ولی این دانش برای کسانی که قلبی کوچک و روحی پست دارند و جز قانون سود شخصی هیچ قانونی نمی شناسند، دسترس پذیر نیست.» فارس پورخطاب هراتی

والاترین کاربرد نویسندگی این است که آزمون را به دانایی فرارویاند! ایگناتسیو سیلونه

۱۳۹۹ مهر ۱۱, جمعه

جمهوری دزدان اسلام پیشه به همان اندازه حقیقی است که فرمایشی! ـ بازانتشار

مردکی که همراه با «میر حسین، یا حسین» از ناتوانی نیروی چپی به سوسیال دمکراسی گراییده بخوبی بهره جست و به ناروا در جایگاه نماد جنبشی نشست که می توانست فراتر روییده و کارگران و زحمتکشان را نیز افزون بر لایه های میانگین اجتماعی دربرگیرد، در هماوندی با گزینش ریشخندآمیز «سگ زرد یا شغال» از آن میان، گفته است:
«با روی کارآمدن آقای روحانی، کشور در مسیر صحیح و روال عادی خود قرار گرفت؛ اما گویا علیرغم فاجعه ی آن هشت سال، عده ای هنوز نمی‌توانند بازگشت آرامش و مسیر تدریجی پیشرفت کشور را ببینند و می خواهند کشور را مجددا به همان مسیر انحرافی بازگردانند.

این انتخابات، تقابل سختی است میان جمهوری اسلامی حقیقی و جمهوری اسلامی فرمایشی. اگر می خواهیم جمهوریت نظام را حفظ کنیم باید در مقابل اندیشه ای که قائل به نقش مردم نیست، بایستیم. حضور پرشمار مردم، قطعا مانع حاکمیت این اندیشه خواهد بود.

از مردم عزیز می خواهم در روز جمعه به پای صندوق های رأی بروند و به نامزد مورد علاقه خود رأی دهند تا رکن جمهوریت نظام بیش از این آسیب نبیند. من با شناختی که از آقای دکتر حسن روحانی دارم، البته به ایشان رأی خواهم داد.»۱ 

گفته هایی تو در تو سفسطه آمیز، بی هیچ منطق درونی در گواهمندی، نیزنگبازانه و گولزنک که آخوند پفیوز امنیتی: حسن فریدون روحانی شده را چون «جمهوری اسلامی حقیقی» جا زده و آخوند آدمکش: ابراهیم رییسی را نماینده ی «جمهوری اسلامی فرمایشی» می شناساند! گونه ای بزرگنمایی بیجا و وارونه که چنانچه در چارچوب همان منطق کوته بینانه و نارسای وی به جداگانگی میان آن دو باریک شویم که از نخست تا اندازه ای روشن بود، یکی در جایگاه «نامزد صالح نظام» خواهد نشست و دیگری از نردبان نامزدیِ "اصلح" بالا خواهد رفت، درست همین آخوند آدمکش از بیش ترین نشانه های آنچه این مردک نیرنگباز، «جمهوری اسلامی حقیقی» نامیده، برخوردار است؛ گرچه، چنین رویارو نهادن این دو از بنیاد، نادرست و بس نیرنگبازانه است؛ زیرا هر دوی آن ها دست شان به خون فرزندان ایران زمین آغشته است؛ هر دو در نابکاری ها و تبهکاری های رژیم ایران بربادده، در آفرینش اوضاع نابسامان اقتصادی ـ اجتماعی، تنگدستی خانمانسوز توده های مردم و سیاست های ضد مردمی و ضد ایرانی از همان نخست دست داشته و خاستگاه و آبشخور هر دو یکیست؛ تنها جداگانگی کوچک میان شان، چنانچه تنها به پدیده بنگریم و به ماهیت آن نپردازیم، سری در آخور و سری در کاهدان داشتن آخوند پفیوز امنیتی در سنجش با آن یکی است که گویا به توبره ی خویش که اکنون گسترده تر از پیش نیز شده، خشنود است و هنوز چشمی به کاهدان این و آن ندارد؛ گرچه، همینجا ناگزیر باید افزود: الله اعلم! تا آینده چه زاید ...

به این ترتیب، جداگانگی میان دوگانه ی «حقیقی» و «فرمایشی» رنگ می بازد و روشن می شود که «جمهوری اسلامی» ادعایی وی به همان اندازه حقیقی است که فرمایشی!

اینکه جمهوریت و رژیم های بنیاد گرفته بر این پایه از دیدگاه تاریخی، پیشرفته تر از هرگونه رژیم خودکامه و نشان گرفته از همبودهای کهن تر ایلخانی و خاوندی است، بخودی خود روشنگر سرشت و درونمایه ی هیچ رژیمی نیست که برونزدی از آن درونمایه و سرشتی که دستخوش دگرگونی و شدن است را به نمایش می نهد؛ بهترین و گویاترین نمونه و نمود آن برای ما ایرانیان، دگرگونی و سپس دگرسانی رژیم جمهوری برآمده از انقلاب سترگ بهمن ۱۳۵۷ تا رژیم کنونی به همان نام و با همان برونزد است که درونمایه ی آن به رژیم دزدان اسلام پیشه دگردیسیده است؛ رژیمی که نه نشانی از جمهوریت دارد و نه نشان از اسلامی که توده های مردم به آن گرویده و آن را پاس می دارند؛ بزبانی ساده تر و گوش آشناتر: اسلام آمریکایی! بماند که چنین اسلام و  «جمهوری اسلامی حقیقی» از این گوشه چشم تا اندازه ای اسراییلی نیز هست و مردک چنانچه این را بخواند، نیک درمی یابد چه می گویم؛ تنها اشاره ای است و بس!

بنابراین، "جمهوریت" یادشده که گویا باید در پاسداری از آن کوشید، هیچگونه هماوندی با آنچه آخوند نیرنگباز با بزرگنمایی بیجا «نقش مردم» می نامد و «حضور پرشمار»شان در گزینشی فرمایشی و از پیش ساخته و پرداخته را خواهان است، ندارد. افزون بر آنکه پاسداشت چنان جمهوریتی که کم ترین نشانی از جمهوریت نیز در آن نیست، کوچک ترین هماوندی با این یا آن نامزد برگزیده ی رژیم و رای دادن به آن ها ندارد؛ در این باره، پیروی آخوند نیرنگباز از منطقی کوته بینانه و سفسطه آمیز بویژه چشمگیرتر است.۲ برای آنکه ناچار به پرچانگی نشوم و راه دور نروم، گفته ی «آقا بیشعور نظام» که با همه ی خریّتش فرمود: «هرکسی که رأی بیاورد. برنده‌ی اصلی نظام جمهوری اسلامی است ...»۳ را به این آخوند نیرنگباز یادآور می شوم؛ نظامی پوسیده و تن به ننگ داده که هر روز پابرجا ماندنش، ایران را بیش تر به نابودی می کشاند.

پیش تر درباره ی چند و چونِ نیاز روزافزون رژیم دزدان اسلام پیشه به نمایش دمکراسی از آن میان، نوشته بودم:
«... همینجا رک و پوست کنده بگویم که چنین رژیم تبهکار و سزاوار سرنگونی، بیش از آنکه درون کشور نیازمند پایور شدن و بازیافت مشروعیت از دست رفته باشد، بیرون کشور و بویژه برای خداوندان سرمایه ی جهان، نیازمند چنین نمایشی است؛ نه از این سویه که سر آن خداوندان را بتواند شیره بمالد ـ زیرا آن ها بخوبی از بی پایگی و نداشتن پشتوانه ی توده ای آن آگاهند ـ که آن ها نیز به نوبه ی خویش، همچنان و هنوز تا اندازه ای به نمایش عابد شدن گربه ای که دیگر پنج پنج نمی گیرد، نیازمندند؛ گربه ای که نویدبخش «اسلام خوب» برای به بند کشیدن توده های مردم در جاهای دیگری از جهان برای آن خداوندان در گل مانده است. به این ترتیب و با نادیده گرفتن سایر جستارهای هماوند با آن، پای نهادن در چنان انتخاباتی، نه تنها به آرش بدرازا کشیده شدن هستی ننگین ترین رژیم تاریخ ایران است که افزون بر آن و بویژه سرافکندگی بازهم بزرگ تری برای مردم ایران به ارمغان خواهد آورد. از دید من، کارکردِ آن گروه از روشنفکران که توده های مردم را به شرکت در چنین نمایش ریشخندآمیز و خوارکننده ای دلگرم می کنند، در هر جامه ای، زیر هر پرچم و به هر شَوَند و انگیزه ای که باشد، جز تبهکاری بیش نیست.»۴  

«آقا بیشعور نظام» در بخشی دیگر از همان «بیانات» می فرماید:
«هرکدام از این انتخابات‌ها که شما در آنها شرکت می کنید، یک حماسه است؛ یک حرکت عظیم مردمی است که جلوی چشم های مردم دنیا قرار می گیرد ... مردم‌سالاری اسلامی را در مقابل چشم مدّعیان سیاست در دنیا به نمایش می گذارد ...»۵

... و این «مردم‌سالاری اسلامی» را اگر مردم جهان خوب نشناسند یا تنها چیزکی در آن باره خوانده یا شنیده باشند، توده های مردم ایران و در کانون آن، کارگران و زحمتکشان با پوست و گوشت خود و تا ژرفای هستی شان نیک شناخته اند. پوسیدگی و گندیدگی درون رژیم تا آنجا پیش رفته که کار از گزینش میان «بد» و «بدتر» ـ برای آن ها که به هر بهانه و شوندی به این نمایش ریشخندآمیز و خوار شمارنده ی مردم تن می دهند! ـ فراتر رفته و بجایی رسیده است که برای برگزیده نشدن «بد» که نقش «زهدان اجاره ای» و کارگزار شناخته شده تر امپریالیست ها را بر دوش دارد و به هنگام نیرو گرفتن بیش تر، حتا از آمادگی آب و جارو نمودن راه سربازان «یانکی» به خاک میهن نیز برخوردار  است، ناچار به برگزیدن «بدترین» که آدمکشی شناخته شده تر از آن یکی است و بهترین گل های ایران زمین به دستور وی پر پر شده، شوی! این جابجایی شگرف، نمودی دیگر از چرایی بایستگی سرنگونی رژیمی پوشالی و تن به خواری داده در برابر امپریالیست هاست که ناهمداستانی با گزینش میان «سگ زرد یا شغال» نیز در آن می گنجد.۶

ب. الف. بزرگمهر     ۲۹ اردی بهشت ماه ۱۳۹۶

https://www.behzadbozorgmehr.com/2017/05/blog-post_19.html

پی نوشت:

۱ ـ مهدی کروبی در دیدار با خانواده، «خبرگزاری سهام»، ۲۵ اردی بهشت ماه ۱۳۹۶

http://sahamnews.org/2017/05/305283/

۲ ـ این «نخود آش» به اندازه ای توی گوشم وزوز کرد که ناچار شدم بخشی از گفته اش که کم تر بی ادبانه است را اینجا بازگو کنم:
برای این کاسه ی داغ تر از آش بنویس: تخمِ نظام آسیب دیده؛ جمهوریت آن پیشکش!

۳ ـ «بیانات در دیدار اقشار مختلف مردم»، ۲۷ اردی بهشت ماه ۱۳۹۶

http://farsi.khamenei.ir/speech-content?id=36570

۴ـ پی نوشت یادداشت «همان دو لاله ی سیاه و سپید، ما را بس بود: صالح و اصلح!»، ب. الف. بزرگمهر، دوم اردی بهشت ماه ۱۳۹۶

https://www.behzadbozorgmehr.com/2017/04/blog-post_522.html

۵ ـ «بیانات در دیدار اقشار مختلف مردم»، ۲۷ اردی بهشت ماه ۱۳۹۶

http://farsi.khamenei.ir/speech-content?id=36570

۶ ـ در این باره، شوربختانه نتوانستم بهنگام، یادداشت جداگانه ی تازه ای بنویسم.

هیچ نظری موجود نیست:

برداشت و بازنویسی درونمایه ی این تارنگاشت در جاهای دیگر آزاد است. خواهشمندم، خاستگاه را یادآوری نمایید!
از «دزدان ارجمند اندیشه و ادب» نیز خواهشمندم به شاخه گلی بسنده نموده، گل را با گلدان یکجا نربایند!

درج نوشتارهایی از دیگر نویسندگان یا دیگر تارنگاشت ها در این وبلاگ، نشانه ی همداستانی دربست با آنها نیست!