«مردم در روی زمین برای کامیاب شدن یک چیز کم دارند و آن اعتماد به یکدیگر است؛ ولی این دانش برای کسانی که قلبی کوچک و روحی پست دارند و جز قانون سود شخصی هیچ قانونی نمی شناسند، دسترس پذیر نیست.» فارس پورخطاب هراتی

والاترین کاربرد نویسندگی این است که آزمون را به دانایی فرارویاند! ایگناتسیو سیلونه

۱۴۰۳ فروردین ۸, چهارشنبه

مگر ما نباید به همه ی هنرها آراسته شویم؟ ـ بازپخشش

از زبان آخوندی جوان:
آیا اشکال شرعی دارد که آدم هنگام راز و نیاز با خدا، برایش گیتار هم بنوازد؟ قلبم گواه است که خدا از این نوا بیش تر خشنود است تا آن صدای انکرالاصوات دورگه که زیر و بمش گوش خدا را می آزارد. اصلن بگو ببینم، چرا می پنداری، زبانم لال، خدا عرب است و باید حتما و لزوما عربی گوش بدهد؟ تازه، مگر ما چه مان است؟ مگر نباید پیشرفت کنیم؟ اگر روزی با ردای خودم باله برقصم، بازهم مرا ریشخند خواهی کرد؟ مگر ما نباید به همه ی هنرها آراسته شویم؟

...  و اگر می پنداری ما در حوزه، شبانه روز به نیایش به درگاه خدا سرگرمیم، سخت در اشتباهی!

ب. الف. بزرگمهر   ۱۲ اسپند ماه ۱۳۹۳

https://www.behzadbozorgmehr.com/2015/03/blog-post_86.html

هیچ نظری موجود نیست:

برداشت و بازنویسی درونمایه ی این تارنگاشت در جاهای دیگر آزاد است. خواهشمندم، خاستگاه را یادآوری نمایید!
از «دزدان ارجمند اندیشه و ادب» نیز خواهشمندم به شاخه گلی بسنده نموده، گل را با گلدان یکجا نربایند!

درج نوشتارهایی از دیگر نویسندگان یا دیگر تارنگاشت ها در این وبلاگ، نشانه ی همداستانی دربست با آنها نیست!