«مردم در روی زمین برای کامیاب شدن یک چیز کم دارند و آن اعتماد به یکدیگر است؛ ولی این دانش برای کسانی که قلبی کوچک و روحی پست دارند و جز قانون سود شخصی هیچ قانونی نمی شناسند، دسترس پذیر نیست.» فارس پورخطاب هراتی

والاترین کاربرد نویسندگی این است که آزمون را به دانایی فرارویاند! ایگناتسیو سیلونه

۱۳۹۹ آذر ۲۹, شنبه

جهانی خودپو با ساز و کاری خودکار! ـ بازانتشار

در واکنش به یک نوشته در «گوگل پلاس»

اندیشه  و اندیشیدن فیزیکی نیست؛ ساز و کار و دستگاه آن در مغز آدمی، فیزیکِ آن است. اندیشه بازتاب چیزهای مادی و معنوی پیرامون آدمی در مغز وی است. ساده ترین گونه ی بازتاب ها همانا آینه است که چهره و تصویر پیرامون خویش در آن بازتاب می یابد. آن بازتاب، چیزی فیزیکی نیست.

در تاریخ دانش، در دوره ای که دانش و فن آوری مکانیک سرآمد دیگر دانش های زمانه بود، پیشروترین دانشمندان آن دوره می پنداشتند که هماوندی میان مغز و اندیشیدن بسان هماوندی میان معده و تراویدن اسید معده است؛ از همین رو، ماده گرایی (ماتریالیسم) این دوران که دچار محدودیت دانشی زمان خویش بود را ماتریالیسم مکانیکی می نامیم؛ ماتریالیسمی که بر بنیاد دانش مکانیک، عملکرد مغز آدمی با عملکرد معده اش را همتراز و ماهیت فرآورده های آن ها را یکسان می پنداشت. تئوری بازتاب ها، بازشناخت برجسته ی پاولوف در روشن نمودن باریک بینانه ی هماوندی میان مغز آدمی و چگونگی و ماهیت اندیشیدن و برخی دیگر از بازشناخت های یاری دهنده به شناخت بهتر جستار، هنوز پا به میدان ننهاده بودند. ناگفته نگذارم محدودیت یادشده، همیشه هست و در آینده نیز خواهد بود؛ زیرا با هر شناخت تازه و بازشناختی (کشف) و همزمان با گامی به جلو و به فراز برداشتن، ده ها پرسش تازه نیز پیش می آیند و ده ها برابر بر ناآگاهی آدمی نیز افزوده می شود؛ تفاوت بزرگ میان پندارگرایان (ایده آلیست ها) و ماده گرایان (ماتریالیست ها) در اینجاست که پندارگرایان در همین چاله چوله ها و سیاهچاله های تازه پدید آمده از پرسش های نو شیرجه می روند و مدعی می شوند که آدمی از توان بازشناخت جهان برخوردار نیست؛ جهان مادی ساخته ی اندیشه ای برتر و فراگیر است؛ اندیشه ی مطلق پیشگام بر ماده است و ...؛  ولی از دیدگاه «ماتریالیسم دیالکتیک» که من بهتر می دانم آن را «دیالکتیک ماتریالیستی» نام بگذارم و ویژه ی دوران ما و بگونه ای سنجش ناپذیر برتر از «ماتریالیسم مکانیکی» دوره ی دکارت و نیوتن و دانشمندان دوره ی نامور به «دایره المعارف» است، این تنها نشانه ای از پیشگام بودن ماده (عین) بر اندیشه (ذهن) است و آدمی نه تنها از توان بازشناخت جهان مادی برخوردار است که آن را به سود خویش نیز دگر می کند. با آنکه تاریخ آدمی، هر بار گواهی های بزرگ تری به سود ماده گرایی و اندیشه ی ماده گرایی نشان داده، نبرد میان ماده گرایی با پندارگرایی نیز به همان شَوَند یاد شده در بالا پایان ناپذیر خواهد بود؛ زیرا روندهای عینی همواره جلوتر و دربرگیرنده تر از روندهای ذهنی که در کره ی کوچک مان تنها از ان آدمی است، بوده و خواهند ماند:
جهانی بی پایان، چه در پهنه ی کلان جهان ها (اولتراماکروسکپی) و چه در پهنه ی ریزجهان ها (اولترامیکروسکپی) که نه آفریننده ای آن را پدید آورده و نه به تلنگری برای به جنبش درآمدن نیازمند بوده و هست:
جهانی خودپو با ساز و کاری خودکار (اتودینامیسم)!

ب. الف. بزرگمهر    ۱۳ شهریور ماه ۱۳۹۵ («گوگل پلاس»)

https://www.behzadbozorgmehr.com/2016/09/blog-post_35.html

هیچ نظری موجود نیست:

برداشت و بازنویسی درونمایه ی این تارنگاشت در جاهای دیگر آزاد است. خواهشمندم، خاستگاه را یادآوری نمایید!
از «دزدان ارجمند اندیشه و ادب» نیز خواهشمندم به شاخه گلی بسنده نموده، گل را با گلدان یکجا نربایند!

درج نوشتارهایی از دیگر نویسندگان یا دیگر تارنگاشت ها در این وبلاگ، نشانه ی همداستانی دربست با آنها نیست!