«مردم در روی زمین برای کامیاب شدن یک چیز کم دارند و آن اعتماد به یکدیگر است؛ ولی این دانش برای کسانی که قلبی کوچک و روحی پست دارند و جز قانون سود شخصی هیچ قانونی نمی شناسند، دسترس پذیر نیست.» فارس پورخطاب هراتی

والاترین کاربرد نویسندگی این است که آزمون را به دانایی فرارویاند! ایگناتسیو سیلونه

۱۴۰۵ مهر ۱۴, سه‌شنبه

بگمانم، درباره ی همه ی این ها باید خوب اندیشید! ـ بازپخشش

خوب! بد اندیشه ای هم نیست؛ ولی آیا با این کار دشواری برطرف می شود؟ یا نه برعکس به پایداری وضع موجود که چپاولگران بیش تر بچاپند و ته مانده ی خوراک های شان را به تنگدستان بدهند، بیش تر کمک می کند؟ آیا چنین کاری، بویژه برای نسلی از تنگدستان که در چنین شرایطی پا به جهان نهاده و در آن روییده و بزرگ شده اند به "فرهنگ"ی جا افتاده در پذیرش ستم اقتصادی ـ اجتماعی نمی انجامد؟ بگمانم، درباره ی همه ی این ها باید خوب اندیشید.

ب. الف. بزرگمهر   یکم تیر ماه ۱۳۹۵ «گوگل پلاس»

https://www.behzadbozorgmehr.com/2016/06/blog-post_35.html

هیچ نظری موجود نیست:

برداشت و بازنویسی درونمایه ی این تارنگاشت در جاهای دیگر آزاد است. خواهشمندم، خاستگاه را یادآوری نمایید!
از «دزدان ارجمند اندیشه و ادب» نیز خواهشمندم به شاخه گلی بسنده نموده، گل را با گلدان یکجا نربایند!

درج نوشتارهایی از دیگر نویسندگان یا دیگر تارنگاشت ها در این وبلاگ، نشانه ی همداستانی دربست با آنها نیست!