زندگی پرویز شهریاری ـ بخش نخست
«مردم در روی زمین برای کامیاب شدن یک چیز کم دارند و آن اعتماد به یکدیگر است؛ ولی این دانش برای کسانی که قلبی کوچک و روحی پست دارند و جز قانون سود شخصی هیچ قانونی نمی شناسند، دسترس پذیر نیست.» فارس پورخطاب هراتی
والاترین کاربرد نویسندگی این است که آزمون را به دانایی فرارویاند! ایگناتسیو سیلونه
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
برداشت و بازنویسی درونمایه ی این تارنگاشت در جاهای دیگر آزاد است. خواهشمندم، خاستگاه را یادآوری نمایید!
از «دزدان ارجمند اندیشه و ادب» نیز خواهشمندم به شاخه گلی بسنده نموده، گل را با گلدان یکجا نربایند!
درج نوشتارهایی از دیگر نویسندگان یا دیگر تارنگاشت ها در این وبلاگ، نشانه ی همداستانی دربست با آنها نیست!
۱ نظر:
دچار زمانه ای شده ایم که اهل دانش، از کار افتاده و جز اندکی، کسی نمانده است تا از فرصت، برای بحث و پژوهش علمی، استفاده کند . بر عکس، حکیم نمایان دوره ی ِ ما، همه دست اندر کارند تا حق را با باطل بیامیزند، جز ریا و تزویر، کاری ندارند، اگر دانش و معرفتی هم دارند، صرف غرض های پست جسمی می کنند و اگر با کسی رو به رو شوند که در جستجوی ِ حقیقت راستین است و روی از باطل و زور می گرداند، او را استهزا و تحقیر می کنند
خیام در کتاب "جبر"
به نقل از استاد شهریاری
ارسال یک نظر