«مردم در روی زمین برای کامیاب شدن یک چیز کم دارند و آن اعتماد به یکدیگر است؛ ولی این دانش برای کسانی که قلبی کوچک و روحی پست دارند و جز قانون سود شخصی هیچ قانونی نمی شناسند، دسترس پذیر نیست.» فارس پورخطاب هراتی

والاترین کاربرد نویسندگی این است که آزمون را به دانایی فرارویاند! ایگناتسیو سیلونه

۱۴۰۵ اردیبهشت ۲۵, جمعه

نظام سیاست می کند؛ نظام شکایت می کند! ـ بازپخشش

«بر اساس دستور هفته گذشته رییس جمهور و هیاتی که به آنجا [کجا؟] رفته بود و با خود [اسماعیل] بخشی صحبت کرده بود، امروز ”وزارت اطلاعات“ گزارش داد که این موضوع صحت نداشته و حق برای وزارت اطلاعات و نظام هست که از این شخص شکایت شود.»*

گفته های این پفیوزِ حرامزاده، ناخودآگاه مرا به یاد واژه ی «سیاست» و کاربرد آن در سده های میانیِ ایران: «سیاست کردن» انداخت که نمودهایی چشمگیر از آن تا پایان دوره ی قاجار و حتا چندی پس از آن بویژه در جاهایی که هماوندی های نامور به «خانخانی» از ریشه های ژرف تری برخوردار بود، دیده می شد و تنها از دوره ای که «بزرگ زمینداران»، گام بگام جای خاوندان یا همانا خان ها را گرفتند به سینه ی تاریخ سپرده شده بود.

«سیاست کردن»، افزون بر «کشورداری» به آرش «به چوب بستن و تازیانه زدن» و در نمونه های "آموزشگاهی" آن («مَکتب خانه» ها)، «چوبِ فَلَک» بود که بخودی خود، نمادی از کشورداری بدرازای سده ها نیز بشمار می رفت! این شیوه ی کهنه و ناهمخوان با جهان کنونیِ کشورداری با آغاز فرمانرواییِ رژیم سگ مذهب اسلام پیشگان و کاربرد شریعتی شتری، جانی تازه یافت و کار را به اینجا کشاند که گویی بدوره ی پیش از جنبش مشروطیت بازگشته ایم؛ با این جداگانگی که بجای دادخواست آنکه سیاست شده، چوبدار و تازیانه بدستِ سیاستگر گله مند است و حتا فریادش نیز به آسمان می رود که چرا دادخواهی می کنی؟! تازیانه ی سیمی و باتوم (بجای چوب و تازیانه های چرمی پیشین)، مگر داد و فریاد دارد؟! رسواگری برای چه؟!

مات می مانی، چه بگویی! تنها همین بس که بگویم:
خواهر مادر آن سیاست و سیاستگر و چوبدار و تازیانه بدست را سگ گایید!

سرنگون باد رژیم خرموش های بجان مردم ایران افتاده!

ب. الف. بزرگمهر  یکم بهمن ماه ۱۳۹۷

https://www.behzadbozorgmehr.com/2019/01/blog-post_70.html

* گفته های محمود واعظی، رییس‌دفتر آخوند پفیوز امنیتی: حسن فریدون روحانی شده، چهارشنبه ۱۹ دی‌ ماه ۱۳۹۷ در گردهمایی خبرنگاران (با اندک ویرایش درخور در نشانه گذاری ها از اینجانب؛ برجسته نمایی های متن و افزوده های درون [ ] نیز از آنِ من است.  ب. الف. بزرگمهر)

«خبرگزاری فارس»    ۱۹ دی ماه ۱۳۹۷

 

  

هیچ نظری موجود نیست:

برداشت و بازنویسی درونمایه ی این تارنگاشت در جاهای دیگر آزاد است. خواهشمندم، خاستگاه را یادآوری نمایید!
از «دزدان ارجمند اندیشه و ادب» نیز خواهشمندم به شاخه گلی بسنده نموده، گل را با گلدان یکجا نربایند!

درج نوشتارهایی از دیگر نویسندگان یا دیگر تارنگاشت ها در این وبلاگ، نشانه ی همداستانی دربست با آنها نیست!