«مردم در روی زمین برای کامیاب شدن یک چیز کم دارند و آن اعتماد به یکدیگر است؛ ولی این دانش برای کسانی که قلبی کوچک و روحی پست دارند و جز قانون سود شخصی هیچ قانونی نمی شناسند، دسترس پذیر نیست.» فارس پورخطاب هراتی

والاترین کاربرد نویسندگی این است که آزمون را به دانایی فرارویاند! ایگناتسیو سیلونه

۱۴۰۰ اسفند ۵, پنجشنبه

به زبان همان منطق، خیارش سبز و گوجه فرنگی اش قرمز باشد! ـ بازپخشش

تصویر بامزه ای از میزی که گویا یک پایه اش شکسته و مردم ناچار شده اند با شانه های خود آن را سرِ پا نگه دارند، درج کرده و زیر برنام «دیپلماسی موفق، متكی به نیروی درونی كشور» از زبان "رهبر"ی که وظیفه اش در این کشور بدرستی روشن نبوده و به کسی پاسخگو نیست، چنین آورده است:
«رهبر انقلاب:
در عرصه‌ى ديپلماسى هم آن كشورى موفّق است كه متّكى باشد به نيروى درون‌زا؛ آن دولتى ميتواند در پشت ميز مذاكره‌ى ديپلماسى حرف خودش را سبز بكند و به مقصود و نتايج مورد نظر خودش دست پيدا بكند كه متّكى باشد به يك اقتدار درونى، توانايى‌هاى درونى؛ حساب مي برند از يك چنين دولتى.»   ۱۳۹۲/۸/۱۲

http://farsi.khamenei.ir/photo-album?id=24941»

از «گوگل پلاس»  

می نویسم:
بله! به همان اندازه درست است که بگوییم:
«خیار سبز است!» یا «گوجه فرنگی قرمز است!»؛ ولی کشوری با پشتوانه ی نیرویی درونزا که همانا توده های مردم خشنود و سرزنده باشند، بیگمان از اقتصادی ملی و نیرومند برخوردار است که در آن از تبهکاری و رشوه و هیچگونه پلشتی دیگری نشانی نباشد. سیاستمداران آن دروغگو و دزد و مال مردم خور نبوده، زیر پرچم «شیطان بزرگ» یا هیچ کشور دیگری سوگند وفاداری نخورده و حتا دو ملیتی و چند ملیتی نباشند! دیپلمات هایش خودفروخته نباشند؛ رهبرش با مردم کشورش روراست باشد! تبهکاران بزرگ در آن کشور جایی نداشته باشند؛ چه برسد به اینکه بلندترین جایگاه های فرمانروایی را در دست گرفته، آقازادگان دزد و فرومایه شان راست راست راه بروند و به ریش مردم بخندند ... و فشرده ی سخن به زبان همان منطق، اینکه:
خیارش سبز و گوجه فرنگی اش قرمز باشد!

ب. الف. بزرگمهر    ۲۶ دی ماه ۱۳۹۲

https://www.behzadbozorgmehr.com/2014/01/blog-post_6344.html

هیچ نظری موجود نیست:

برداشت و بازنویسی درونمایه ی این تارنگاشت در جاهای دیگر آزاد است. خواهشمندم، خاستگاه را یادآوری نمایید!
از «دزدان ارجمند اندیشه و ادب» نیز خواهشمندم به شاخه گلی بسنده نموده، گل را با گلدان یکجا نربایند!

درج نوشتارهایی از دیگر نویسندگان یا دیگر تارنگاشت ها در این وبلاگ، نشانه ی همداستانی دربست با آنها نیست!