«مردم در روی زمین برای کامیاب شدن یک چیز کم دارند و آن اعتماد به یکدیگر است؛ ولی این دانش برای کسانی که قلبی کوچک و روحی پست دارند و جز قانون سود شخصی هیچ قانونی نمی شناسند، دسترس پذیر نیست.» فارس پورخطاب هراتی

والاترین کاربرد نویسندگی این است که آزمون را به دانایی فرارویاند! ایگناتسیو سیلونه

۱۳۹۹ بهمن ۱۷, جمعه

جمهوری اسلامی موریتانی، واپسین سنگر برده‌داری در جهان!

برده‌داری در جمهوری اسلامی موریتانی در شمال باختر آفریقا، واقعیتی دردناک است. گفته می‌شود ۱۰ تا ۲۰ درصد از ۵/۳ میلیون جمعیت این کشور برده هستند.

شودا نیز چون خواهرش در موریتانی در شمال باختری صحرای آفریقا برده به دنیا آمد. پس از آن که برادرش در آزادی خود از چنگ بردگی کامیاب شد، او و خواهر دیگرش را نیز به همراه فرزندان شان آزاد کرد.

۲۵ سال خشکسالی سبب شد، شیوه زندگی مردم موریتانی دگرگون شود. مردم این کشور که کوچ‌نشین بودند، ناچار به یکجا نشینی شدند. خشکسالی سب شد، بیکاری تا ۴۰ درصد افزایش یابد. امروزه بسیاری از شهروندان این کشور با درآمدی کم و بیش یک دلار در روز زندگی می‌کنند.

در حومه ی نوآکشوت، پایتخت موریتانی، تنگدستی بیداد می‌کند. بردگان پیشین و تنگدستان آواره از پایتخت در حلبی‌آبادها و گتوهای این منطقه زندگی می‌کنند.

در موریتانی برده‌داری، پدیده ای استثنایی نیست. امبارکا برده زاده شد و می بایست تا پایان زندگی خود در یک خانواده ی توانگر در پایتخت این کشور کار می‌کرد. او سرانجام در سال ۲۰۱۱ با کمک کنشگران یکی از سازمان‌های ضدبرده‌داری این کشور آزاد شد.

مسعود بوبکر (سمت چپ) از کنشگران یک سازمان ضدبرده داری است. او توانست متالاه (سمت راست) را از بردگی رها کند. زن و ۹ فرزند متالاه نیز به این ترتیب آزاد شدند. آنها از اعضای تبار سیاه ‌پوست «هراتین» هستند که گفته می‌شود برده پا به جهان می نهند. این تبار با ستم سفیدپوستان بربر موریتانی روبروست.

تبار «هراتین» در موریتانی در پایین‌ترین رده اجتماعی و اقتصادی این کشور (کاست بردگان) قرار دارد. گرچه هیچ آمار رسمی درباره ی شمار بردگان نیست، سازمان‌های حقوق بشری، شمارشان را در این کشور ۵/۳ میلیون نفری، حدود ۱۰ تا ۲۰ درصد کل جمعیت برآورد می کنند.

مسعود بوبکر از کنشگران یک سازمان ضدبرده‌داری موریتانی بر این باور است که پدر در این جامعه اهمیتی ندارد. وی درباره ی نقش پدر در میان بردگان موریتانی می‌گوید:
«وظیفه‌ ای در این جامعه بر دوش پدر گذاشته نشده، زیرا بردگان زن از آنِ برده دارند. هنگامی که این زنان باردار می‌شوند، او می‌تواند فرزندان شان را بفروشد یا هرگونه که بخواهد در باره ی زندگی‌شان تصمیم گیرد.»

موریتانی یکی از ثروتمندترین کشورهای باختر آفریقاست. با این همه، سود به دست آمده از ماهیگیری و کشاورزی به دست مردم عادی نمی‌رسد. شکاف طبقاتی میان توانگر و تنگدست در این کشور چشمگیر است.

خانواده ی متالاه (زن و فرزندانش) زندگی سختی دارند. آنها با تنگدستی دست‌ و ‌پنجه نرم می‌کنند؛ با این همه، نمی خواهند آزادی بدست آورده را از دست بدهند.

ب. الف. بزرگمهر  ۲۹ شهریور ماه ۱۳۹۲ / ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۳

https://youtu.be/tTrmOBemmRo

 

 

  

هیچ نظری موجود نیست:

برداشت و بازنویسی درونمایه ی این تارنگاشت در جاهای دیگر آزاد است. خواهشمندم، خاستگاه را یادآوری نمایید!
از «دزدان ارجمند اندیشه و ادب» نیز خواهشمندم به شاخه گلی بسنده نموده، گل را با گلدان یکجا نربایند!

درج نوشتارهایی از دیگر نویسندگان یا دیگر تارنگاشت ها در این وبلاگ، نشانه ی همداستانی دربست با آنها نیست!