«مردم در روی زمین برای کامیاب شدن یک چیز کم دارند و آن اعتماد به یکدیگر است؛ ولی این دانش برای کسانی که قلبی کوچک و روحی پست دارند و جز قانون سود شخصی هیچ قانونی نمی شناسند، دسترس پذیر نیست.» فارس پورخطاب هراتی

والاترین کاربرد نویسندگی این است که آزمون را به دانایی فرارویاند! ایگناتسیو سیلونه

۱۳۹۸ مرداد ۱۰, پنجشنبه

جهانی انباشته از بیداد و نابرابری ... ـ بازانتشار

جهانی انباشته از بیداد و نابرابری است؛ یک نابرابری بی پیشینه در جهان که هر روز دامنه ای گسترده تر می گیرد و زندگی گروه های بزرگ تری از مردم جهان را به تباهی می کشاند؛ تباهی و تبهکاری بزرگی که کودکان، نخستین آسیب دیدگان آنند و پدران و مادرانی که از دوش گرده ای نان و سرپناهی برای کودکان شان برنمی آیند. از چنان انبوه بزرگ و تیره روز آدمی در هر جای جهان که باشند، چه چشمی می توان داشت؟ فرهنگ؟! سخنی از این یاوه تر برای کسی که گرسنگی می کشد و پیش پا افتاده ترین نیازهای خویش را نمی تواند برآورده کند، نیست؛ و آنکه میلیاردها به جیب زده و از کمبود و نارسایی فرهنگی چنین مردمی دم می زند، خواه ناخواه و دانسته یا از سرِ نادانی، تبهکاری فرومایه بیش نیست.

ب. الف. بزرگمهر    ۱۶ خرداد ماه ۱۳۹۵



هیچ نظری موجود نیست:

برداشت و بازنویسی درونمایه ی این تارنگاشت در جاهای دیگر آزاد است. خواهشمندم، خاستگاه را یادآوری نمایید!
از «دزدان ارجمند اندیشه و ادب» نیز خواهشمندم به شاخه گلی بسنده نموده، گل را با گلدان یکجا نربایند!

درج نوشتارهایی از دیگر نویسندگان یا دیگر تارنگاشت ها در این وبلاگ، نشانه ی همداستانی دربست با آنها نیست!