صفحات

۱۳۸۹ آذر ۲, سه‌شنبه

پرنده

سیاوش کسرایی



۲ نظر:

  1. سلام
    خورشیدها چه ناکام می میرند!
    چه بی هیاهو!
    چه بی هنگام!

    پرنده شعر بزرگی است
    پرنده اندوه است
    پرنده درد و دریغ است
    پرنده مویه روح است
    جای شاعر پارتیزان، برای همیشه خالی است!

    پاسخ دادنحذف
  2. خَس، به صد سال توفان ننالد
    گل، ز یک تندباد است بیمار
    نیمایوشیج

    و چه اندازه آزردند وی را
    آن نارفیقان که رفیق نامشان بود!

    او به توده مردم ایران وابسته و دلبسته بود. خوشا به او که برای همیشه در قلب آنها جای گرفته است!

    پاسخ دادنحذف

از دریافت دیدگاه ها و انتقادهای شما خرسند خواهم شد.