«مردم در روی زمین برای کامیاب شدن یک چیز کم دارند و آن اعتماد به یکدیگر است؛ ولی این دانش برای کسانی که قلبی کوچک و روحی پست دارند و جز قانون سود شخصی هیچ قانونی نمی شناسند، دسترس پذیر نیست.» فارس پورخطاب هراتی

والاترین کاربرد نویسندگی این است که آزمون را به دانایی فرارویاند! ایگناتسیو سیلونه

۱۳۹۵ آذر ۱۰, چهارشنبه

بشاشم، نشاشم، شاشیده ام ... ـ بازانتشار

مردى در حرم امامزاده ای اختيار ادرارش را از کف داد و در صحن او ادرار کرد. مردم خشمگين شدند به سمت او هجوم برده و خواستند كه او را بكشند.

مرد كه هوش و فراستى داشت، فرياد زد كه:
ایهاالناس من قادر به ادرار کردن نبودم و امامزاده مرا شفا داد!

به يكباره مردم ادرار او را بعنوان تَبرّک به سر و روی خود ماليدند ... 

علی اکبر دهخدا   روزنامه ی «صور اسرافیل» 

برنام را از یکی از داستان های اندرزگویانه ی آخوند نادانی به نام راشد در سال ها پیش از انقلاب بهمن ۵۷ که یکی از شب های هفته از رادیو ملی ایران پخش می شد، برگزیده ام. گویا وی در جایی به همان دردی دچار می شود که آن مرد در امامزاده دچار شده بود و در همان آن با خود می اندیشد:
بشاشم، نشاشم، شاشیده ام ...

چرندیاتی با مایه ای آبکی از اندرزگویی های دینی که با گویش مشهدی کم و بیش خوشایند و بامزه ای بر زبان می آمد. این هم، بخشی از یکی دیگر از پرچانگی های هفتگی وی است:
...
بنّایی خانه ی چهارطبقه ای مِسازه؛ 
طبقه ی اول را مِسازه؛ 
طبقه ی دوم را روی طبقه ی اول مِسازه؛ 
 طبقه ی سوم را روی طبقه ی دوم مِسازه و الی آخر!
...

ب. الف. بزرگمهر    ۱۲ آبان ماه ۱۳۹۳

http://www.behzadbozorgmehr.com/2014/11/blog-post_3.html

هیچ نظری موجود نیست:

برداشت و بازنویسی درونمایه ی این تارنگاشت در جاهای دیگر آزاد است. خواهشمندم، خاستگاه را یادآوری نمایید!
از «دزدان ارجمند اندیشه و ادب» نیز خواهشمندم به شاخه گلی بسنده نموده، گل را با گلدان یکجا نربایند!

درج نوشتارهایی از دیگر نویسندگان یا دیگر تارنگاشت ها در این وبلاگ، نشانه ی همداستانی دربست با آنها نیست!