«مردم در روی زمین برای کامیاب شدن یک چیز کم دارند و آن اعتماد به یکدیگر است؛ ولی این دانش برای کسانی که قلبی کوچک و روحی پست دارند و جز قانون سود شخصی هیچ قانونی نمی شناسند، دسترس پذیر نیست.» فارس پورخطاب هراتی

والاترین کاربرد نویسندگی این است که آزمون را به دانایی فرارویاند! ایگناتسیو سیلونه

۱۳۹۱ آبان ۲۴, چهارشنبه

در ولایت امام زمان، مرثیه‌خوانی حضرت سیدالشهداء هم بی مایه فطیر است!

هر چه پول بدی، آش می خوری!

١۵میلیون تومان برای یک ساعت مداحی!

در آستانه ی ماه محرم و ایام عزای آل‌الله بر آن شدیم تا به جهت تذکری برادرانه و در عین حال خاضعانه برای جماعت ذاکر و مرثیه‌خوان حضرت سیدالشهداء (ع) چند سطری را نگارش و انشاء کنیم.

بدون تردید یادآوری و تکرار بعضی از موضوعات در این عرصه بخصوص پرداختن به آسیب‌ها و آفت‌ها یک ضرورت دائمی، قطعی و اجتناب‌ناپذیر است، به همین علت علاوه بر آنچه که در بیان و تعریف وقایع کربلا مباحثی دور از اصل آنچه که رخ داده روبرو شده‌‌ایم و از آن به عنوان تحریفات عاشوری یاد می‌کنیم، یا به جای بازگویی مناقب و فضایل اهل بیت علیه‌السلام و ایستادگی آنها در برابر ظلم ستمگران تنها به جنبه‌های احساسی آن بسنده نمائیم، یا به خاطر عقب‌نماندن از سیاست و انجام تکالیف سیاسی به سیاست زدگی دچار می‌شویم و یا باغفلت این صاحب منسبان (نوکری اهل بیت علیهم‌السلام) از رعایت توصیه‌های اخلاقی مورد تأکید با بدبینی‌ها و ذهنیت‌هایی از طرف جامعه روبرو می‌شویم و ... شاید از مهمترین آسیب‌ها و آفت‌های امروز فضای مداحی اتکا بعضی از ایشان به موضوعات مادی و حق‌الزحمه‌های دور از ذهن و هنگفت می‌باشد.

 اگر چه شأن بسیاری از بزرگواران از این نقیصه بدور است لیکن هستند کسانی که متأسفانه در این وادی گرفتار شده و در تغافل و تجامل بسر می‌برند.

اشاره به یک نمونه از این دست غفلت‌ها، ما و شما را بر این ادعا و استدلال قانع خواهد نمود.
از یک مداح برای اجراء مراسم عید غدیر دعوت شد اما بدلیل تراکم برنامه‌های وی مراسم با توافق برگزار کنندگان هر چند دشوار به دو شب قبل از عید موکول گردید.

تماس برای هماهنگی بیشتر با ایشان و احاله ی موضوع به فرد دیگری که مدیر برنامه‌های وی بوده تهیه و تکثیر بنرهای تبلیغاتی، تأمین سیستم صوتی علیرغم مشکلات موجود از جمله اموری بود که با دشواریهای خاص خود انجام گرفت، لیکن چهار روز قبل از مراسم از طرف مدیر برنامه تماس گرفته شد که میزان صله ی‌(پاکت) در نظر گرفته شده چقدر است؟!

پاسخ این بوده که مبلغی به عنوان هدیه مد نظر است تشریف آوردند خدمت ایشان تقدیم میگردد. اما متأسفانه چنین بیان می‌شود که خیر! ‌مبلغ ١۵٠/٠٠٠/٠٠٠  ریال (برای یک شب یا بهتر برای یک ساعت) به شماره حسابی که اعلام می‌کنیم واریز نمائید. متعاقباً برگزار کنندگان اظهار میدارند که آیا این رفتار کار درستی است؟ گفته می‌شود این دیگر به شما ربطی ندارد! درجواب یادآوری می‌شوند که بالاخره مطابق رسم مبلغی به عنوان هدیه و صله تقدیم ایشان می‌کنیم. نهایتاً مدیر برنامه افاضه می‌نماید که رسم و سنت شما با رسم حاجی!؟ جور در نمی‌آید.

در پایان ضمن منتفی شدن موضوع دعوت و اجرا،‌ مراسم، به مداح یاد شده و مدیر برنامه وی از طریق پیامک مطالبی از باب نصیحت یادآور می‌شوند که تنها پاسخی که می‌رسد این بوده:‌ یا حق یا علی! قضاوت با اهل فن، قضاوت با خواننده ی این سطور یا قصاوت با مردم،‌هر چه هست این حرکت چه عوارضی را در پی خواهد داشت؟ برای چند جوان شهرستانی با انرژی،‌ عاشق اهل بیت علیهم السلام و هیئتی با تلاش و زحمت و شوری خاص مراسمی را برنامه‌ریزی کرده لیکن با این پدیده غیرمترقبه روبرو شده و سردرگم بدنبال راه چاره‌‌ای که جز اتکا به خود و ذاکران و مداحان بومی راه دیگری را پیدا نمی‌نمایند،‌چه باید کرد؟

باشد که اخلاص و صداقت و پاکی سرلوحه ی کار این عزیزان قرار گیرد و مسائل مادی و مالی، هدیه‌های سنگین نقدی و دوری از اخلاص در این مسیر ارزانی آنانی باشد که به صرف داشتن نام و شهرت از این طریق ناصواب و بی‌ثواب کسب روزی می‌کنند.

«روزنامه ی جمهوری اسلامی»

از ای ـ میلی دریافتی

هیچ نظری موجود نیست:

برداشت و بازنویسی درونمایه ی این تارنگاشت در جاهای دیگر آزاد است. خواهشمندم، خاستگاه را یادآوری نمایید!
از «دزدان ارجمند اندیشه و ادب» نیز خواهشمندم به شاخه گلی بسنده نموده، گل را با گلدان یکجا نربایند!

درج نوشتارهایی از دیگر نویسندگان یا دیگر تارنگاشت ها در این وبلاگ، نشانه ی همداستانی دربست با آنها نیست!